കവിത

നിന്റെ തൂലികത്തുമ്പിലൂടെ ജനിച്ചപ്പോള്‍ 

ലോകം കീഴടക്കിയെന്നു വിശ്വസിച്ച 
വിഡ്ഢിയായ കവിതയാണ് ഞാന്‍...

തൃപ്തി വരാതെ നീ ചുളുക്കിയെറിഞ്ഞ 
കടലാസു ശരീരവുമായി 

ഇന്നീ ചവറ്റുകുട്ടയില്‍ ഒരു തീനാളത്തിന്റെ 
ചുബനം കാത്തുകിടക്കുന്നു ...!!!

കടന്നലുകള്‍

                                    മനസ്സിന്റെ ഇരുളറയിലെവിടെയോ               

                                  ഓര്‍മ്മക്കടന്നലുകള്‍ കൂടുകൂട്ടിയിരുന്നത് 

                                     ആരോ കല്ലെറിഞ്ഞിളക്കിയിരിക്കുന്നു ...

                                       മൂളിയടുക്കുന്ന മുഖങ്ങളിലെല്ലാം  

                            സുഖത്തിന്റെ വിഷം സൌഹൃക്കൊമ്പിലൊളിപ്പിച്ച

                                             ഇന്നലെകളുടെ വേദന ...

                                    ഇവറ്റകളും ഒരുവട്ടം കുത്തിനോവിച്ച്  

                                     ചത്തുപോവുന്നവയായിരുന്നെങ്കില്‍ !!!!

ഒരു കോര്‍പ്പറേറ്റ് ദു:ഖം

                                                         

                                                                      ഇപ്പോഴും ഈ മഹാനഗരത്തിന്റെ മരണവേഗതക്കൊപ്പമെത്തിയിട്ടില്ലെന്നോര്‍മ്മിപ്പിച്ചുകൊണ്ട് ആ ട്രെയിന്‍ കണ്‍മുന്നിലൂടെ പുച്ഛഭാവത്തില്‍ അതിവേഗം കടന്നുപോയി .അകലങ്ങളിലേക്ക് അടുക്കുന്ന പാളത്തിലൂടെ ഏതോ അത്യാവശ്യത്തിനു പോകുന്ന, ഇനിയും യുവത്വം വിടാന്‍ മനസ്സ് വന്നിട്ടില്ലാത്ത വയസ്സന്‍ ട്രെയിനിനെ നല്ലനാളുകളുടെ നഷ്ടസ്മൃതികളോടെ കുറച്ചുനേരം നോക്കി നിന്നതിനു ശേഷം അടുത്ത ട്രെയിന്‍ വരുന്നില്ലെന്ന് ഇരുപുറവും നോക്കിയുറപ്പുവരുത്തി അപ്പുറത്തേക്ക് കടന്നു . മനസ്സിനു ചേരാത്ത കഴുത്തിന്റെ കുടുക്കിട്ട മുഴുക്കയ്യന്‍ ഷര്‍ട്ടും എക്സിക്യുട്ടീവ് പാന്റ്സും പോളിഷ്ഡ് ഷൂസും ശരീരത്തില്‍ ചേര്‍ത്ത് ആത്മസുഹൃത്ത് സമ്മാനിച്ച വിദേശ സുഗന്ധവും പൂശിയിട്ടുണ്ട് ഇന്നും . മുന്നോട്ടുള്ള തീര്‍ത്തും യാന്ത്രികമായ ചുവടുവെയ്പ്പുകള്‍ ഓഫീസിലേക്കുള്ള ദൂരത്തിന്റെ പാതിയിലാണ് .ഈ പ്രവൃത്തിദിനവും ആരംഭിക്കുമ്പോള്‍ ചിന്തകള്‍ ശൂന്യതയ്ക്ക് ഇടം കൊടുത്ത് മനസ്സിന്റെ ഒരു മൂലയില്‍പ്പോയിഇരിപ്പുറപ്പിച്ചു കഴിഞ്ഞു.

                                   ഏതൊക്കെയോ കോണ്‍ട്രാക്റ്റ്കളില്‍  വെച്ച ഒപ്പുകളിലൂടെ ആര്‍ക്കൊക്കെയോ ഞാന്‍ എന്നെത്തന്നെ പങ്കുവെച്ചു നല്‍കിയിരിക്കുകയാണിവിടെ. മനസ്സിലെ ചിന്തകള്‍ക്ക് അലോസരപ്പെടുത്തുന്ന വിധം പങ്കുവെയ്ക്കപ്പെട്ടുപോയ അപൂര്‍ണ്ണത.എവിടെയും കൊണ്ടുചെന്നെത്തിക്കാനാവാതെ ശൂന്യതയിലേക്ക് പിടിവിട്ടകലുകയോ അല്ലെങ്കില്‍ കെട്ടുകള്‍ക്കു മീതെ കെട്ടുകള്‍ വീണു കൂടിക്കലര്‍ന്ന് അതിസങ്കീര്‍ണ്ണമായ അവ്യക്തതയിലേക്കെത്തുകയോ ചെയ്യുമ്പോള്‍ സ്വന്തം ചിന്തകള്‍ പോലുമിപ്പോള്‍ എന്നെ കളിയാക്കുകയാണോ എന്നു തോന്നിപ്പോവുന്നു.ഒരു മൂളിപ്പാട്ടിനുപോലും ചുണ്ടിലേക്കെത്താന്‍ ആക്സെസ്സ് വേണമോ എന്നു സംശയിച്ചു പോകുന്നു.

                                ഇവിടെ ജീവിതം നിശ്ചലമാണെന്നു  പറയാന്‍ വയ്യ..! കറങ്ങുന്ന ഈ കസേരയില്‍ ഒന്ന് വട്ടം തിരിയാമിവിടെ. സോഫ്റ്റ്‌വേയറുകളോടും     കമ്പ്യൂട്ടറിനോടും   മല്ലടിച്ച്   ചുറ്റുമുള്ളവരെയും     തന്നെത്തന്നെയും  മറന്ന കുറെ തളര്‍ന്ന മുഖങ്ങള്‍ ഒരു നോട്ടം കണ്ട് ചെറിയൊരു പരിഹാസ നിശ്വാസമുതിര്‍ക്കാം. കാന്റീനില്‍ ചെന്ന് മുന്‍പ് കഴിച്ചു പരിചയിച്ചിട്ടില്ലാതിരുന്ന ബ്രേക്ഫാസ്റ്റ് വിഭവങ്ങള്‍ വാങ്ങി കുറേ ചൈനീസ്‌ മുഖങ്ങളുടെയും തമാശകള്‍ ആണ്‍പെണ്‍ വ്യത്യാസമില്ലാതെ പങ്കുവെച്ചുചിരിക്കുന്ന ഹിന്ദിക്കൂട്ടങ്ങളുടെയും ഇടയിലിരുന്ന് കപ്പപ്പുഴുക്കും മീന്‍കറിയും ഗൃഹാതുരതയുടെ വാഴയിലയില്‍ വിളമ്പി വെച്ചതോര്‍ത്തു കഴിക്കാം.ജനിച്ചു വളര്‍ന്ന വീടിനെക്കാളും വൃത്തിയുള്ള തിളങ്ങുന്ന നിലമുള്ള മൂത്രപ്പുരയില്‍ ശരീരത്തില്‍ നിന്നെങ്കിലും ഇങ്ങനെ ചില ഭാരങ്ങള്‍ ഒഴിയുന്നുണ്ടല്ലോ എന്നോര്‍ത്താശ്വസിക്കാം . പാന്‍ട്രിയിലെ കോഫിഡേ യന്ത്രത്തിന്റെ തിരുമുന്നില്‍ ക്യൂ നിന്ന് ലാറ്റെ,എക്സ്പ്രെസോ,കപ്പുച്ചിനോ മുതലായ വഴിപാട്‌ പേരുകള്‍ ദൈവത്തെക്കാള്‍ വലിയവനാണ്‌ പൂജാരിയെന്ന മുഖഭാവവുമായി കാപ്പിയെടുത്തു തരാന്‍ നില്‍ക്കുന്ന  മറാഠിച്ചേട്ടനോട് ഉണര്‍ത്തിച്ച്  അയാള്‍ക്ക് ഓരോ  ഇളിഞ്ഞ ചിരിയും ചതഞ്ഞ നോട്ടവും ദക്ഷിണയായി നല്‍കി കാപ്പിദൈവങ്ങളുടെ പ്രസാദം ഏറ്റു വാങ്ങാം . അതെ..! ഇരിക്കുന്ന കസേരയുടെ ചലനം പോലെ ജീവിതം ഒരേ ബിന്ദുവില്‍ നിന്നു കറങ്ങുകയാണ്. 

                                  കമ്പ്യൂട്ടര്‍ കീബോര്‍ഡിലെ ചതുരക്കളങ്ങളില്‍ നിരത്തിയ അക്കങ്ങള്‍ക്കും അക്ഷരങ്ങള്‍ക്കുമിടയില്‍ വിരലുകള്‍ ജീവിതം തിരയുമ്പോള്‍ തലമുറകള്‍ മാറുമ്പോള്‍ ജീവിതത്തിനു സംഭവിക്കുന്നത് ഒരു വേഷപ്പകര്‍ച്ച മാത്രമാണെന്ന സത്യം അനുഭവിച്ചറിയുകയാണ്  . അച്ഛന്‍ വേദന സഹിച്ചെങ്കില്‍  ഞാന്‍ വിരസത സഹിക്കുന്നു എന്ന വ്യത്യാസം മാത്രം. ബഹുരാഷ്ട്ര കുത്തക കമ്പനി ചാര്‍ത്തിയ താലിയുമായി കോര്‍പ്പറേറ്റ് പിന്നാമ്പുറങ്ങളില്‍ എന്തും സഹിക്കുന്ന ഈ പഴയ നാടന്‍ ഭാര്യാവേഷത്തോട്‌ ആണായിപ്പിറന്നിട്ടുകൂടി ഞാനേറെ പൊരുത്തപ്പെട്ടുപോയിരിക്കുന്നു.എതിര്‍പ്പുകള്‍ നെടുവീര്‍പ്പുകളിലൊതുക്കാന്‍ ശീലിച്ചിരിക്കുന്നു. ഫൈന്‍ ആര്‍ട്സ് വേദികളില്‍ പരിപാടികള്‍ നിറയ്ക്കാനും, മത്സരങ്ങള്‍ക്ക് കമ്മെന്ററി പറയാനും, ക്യാമ്പുകളില്‍ പങ്കെടുക്കാനും,പ്രതിഫലമൊന്നുമില്ലാതിരുന്നിട്ടും അവസാന വര്‍ഷംകിട്ടിയത് അവഗണനയായിട്ടുകൂടി സംഘടനാ പോസ്റ്ററുകള്‍ എഴുതാനും വരയ്ക്കാനും കാണിച്ച ആത്മാര്‍ത്ഥതയുടെ പകുതി പോലും ഇവിടെ കാണിക്കാനാവുന്നില്ല  എന്നുള്ളത് നിസ്സഹായതയോടെ തിരിച്ചറിയുന്നുണ്ടിവിടെ.

                                            ഇന്നത്തെ പതിവു സമയം തീരുമ്പോള്‍ ഇനിയുള്ളത് ടാഗില്‍ തൂങ്ങുന്ന മഗ്നെറ്റിക് താലി സെക്യൂരിറ്റി യന്ത്രത്തിന് ചുംബിക്കാന്‍ നീട്ടിക്കൊടുത്ത്‌ വന്നതുപോലെത്തന്നെ തിരിച്ചു പോകുവാനും അനുമതി വാങ്ങലാണ് . ഒറ്റത്തവണത്തേക്ക്   മാത്രം എന്ന ധാര്‍ഷ്ട്യത്തോടെ തുറക്കുന്ന വാതിലിലൂടെ ഉറക്കം വരാത്ത രാത്രിയിലേക്ക് ഇനി ഇറങ്ങി നടക്കട്ടെ. തനിയാവര്‍ത്തനങ്ങള്‍ കൊണ്ട് തടവറ തീര്‍ക്കാനിരിക്കുന്ന വരും ദിവസങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള ചിത്രങ്ങളെ മന:പ്പൂര്‍വ്വം  മാറ്റിവെച്ച് സഹമുറിയന്മാരായ സുഹൃത്തുക്കള്‍ പാചക പരീക്ഷണങ്ങള്‍ നടത്തി വെച്ചിട്ടുണ്ടാകാവുന്ന അത്താഴത്തിലേക്ക് ചിന്തയെ കൊളുത്തിയിട്ട് ...നേര്‍ത്ത മഞ്ഞിലൂടെ...അങ്ങനെ...

സന്യാസം

ഘടികാര സൂചിയുടെ ഹൃദയതുടിപ്പുകള്‍ക്കിടയിലൂടെ

ഇറ്റുവീണുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന നിമിഷത്തുള്ളികള്‍ ....

പെയ്തൊഴിയാന്‍ കാലമെത്തിയതറിയാതെ കാത്തിരിക്കുന്ന 

കനവുകളുടെ കാര്‍മേഘക്കര്‍ക്കിടകം ....

കൊടും ശൈത്യതിലുറച്ചുപോയ മനസ്സിലെവിടെയോ 

ചുടുചുംബനവുമായിയിപ്പതിക്കുന്ന പ്രതീക്ഷയുടെ പ്രകാശരേണു ....

മുത്തായുയിര്‍കൊള്ളുന്ന മഴത്തുള്ളിയെക്കാത്ത്

അലകളിളകാതെ വ്രതമിരിക്കുന്ന പ്രണയത്തിന്‍റെ കടലാഴം ....

നിന്‍റെ പുഞ്ചിരിക്കിളിയെ അമ്പെയ്തുവീഴ്ത്തി തുടങ്ങാനിരിക്കുന്നത്  

ചിതല്‍പ്പുറ്റുതീര്‍ക്കുന്ന എന്‍റെ യഥാര്‍ത്ഥ സന്യാസം ....         

കൊളാഷ്

സ്നേഹം 

                                                 ചോദിച്ചിട്ടും കിട്ടാത്തത് ...

                                                കൊടുത്തിട്ടും വേണ്ടാത്തത്   ..

                                           ആക്രിക്കടയില്‍ തൂക്കിക്കൊടുക്കുന്നവയുടെ 

                                           വിലനിലവാരപ്പട്ടികയില്‍ ഏറ്റവും താഴെ...

സൌഹൃദം 

                                                ജീവിതം നിറഞ്ഞു വരുമ്പോള്‍
                                        ഓര്‍മ്മകളിലൂടെ വാര്‍ന്നുപോകുന്നത് ...
                                                      നമ്മള്‍ ഞാനാകുമ്പോള്‍
                                                നാമറിയാതെ നഷ്ടമാവുന്നത് ...
                                                    നടപ്പവസാനിക്കുമ്പോള്‍
                                        ഞാനെന്ന സത്യത്തില്‍ ആകെയവശേഷിക്കുന്നത് ...


കറ

                                          മരണം വിട്ടു വരുമ്പോള്‍  ഹൃദയത്തിലെ കറ കളയാന്‍
                                          ഡിറ്റര്‍ജെന്റ്റ്‌ തിരഞ്ഞപ്പോളാണറിഞ്ഞത്
                                          ഫലം നല്ലതെങ്കില്‍ കറയും നല്ലതിനെന്ന്..!!!
                                          ഇനി പ്രണയച്ചെളിയില്‍ തുണിയൂരിച്ചാടാം...എന്തേ..?


ആശംസ

                        ഇടയാതെ പോയ കണ്ണുകള്‍ക്കെല്ലാം എന്‍റെ ആശംസകള്‍ ....

                                    ഇല്ലെങ്കില്‍ ,

                        തന്‍റെ പാതിജീവനെ തിരിച്ചറിഞ്ഞ നിമിഷം മുതല്‍
                ഓര്‍മ്മകള്‍ കഴുകന്‍ നഖങ്ങളുമായി കരള്‍ കൊളുത്തി വലിച്ചേനേ...!!!       

വാര്‍ത്തകള്‍ വായിക്കുന്നത്

തലപിളര്‍ന്നു ചോര പടരുന്ന അബോധാവസ്ഥയില്‍

മാനഭംഗപ്പെടേണ്ടി  വന്നത് 

അവളുടെ വിധിയായിരിക്കാം ..!!!      അല്ലേ....!!!

പിന്നീടുള്ള പകലുകളില്‍ ഒരമ്പതുവട്ടം പല ചാനലുകളാല്‍

മാറിമാറി മാനഭംഗപ്പെടേണ്ടി വന്നതോ ?

വാര്‍ത്തകളുടെ രുചിയറിയാന്‍ കൊതിയോടെ കാത്തിരുന്ന,

ജീവിതം വാര്‍ത്തയായിരുന്ന കാലം കടന്നുപോയി....

വാര്‍ത്തയാണിന്നു കുറേപ്പേരുടെ ജീവിതമെങ്കിലും 

വായില്‍ക്കുത്തിക്കേറ്റിത്തരുമ്പോള്‍ ഓക്കാനിക്കുന്നു...

ഒരു മാസമുറ തെറ്റുന്നിടത്ത് ഒരാഴ്ചത്തേക്കുള്ള

ഉത്സവക്കാലത്തിന്‍റെ തുടക്കം ...

അപാരമെന്നത് ഒരു ഐസ്ക്രീം വാങ്ങി നുണഞ്ഞു

മാറിനിന്നുകൊണ്ട്‌ പരിതപിക്കാനുള്ള നമ്മുടെ കഴിവാണ്..

അതീവ ശ്രദ്ധയോടെ ശ്രദ്ധിച്ചു ശ്രദ്ധിച്ച് വേണ്ടതു

ശ്രദ്ധിക്കാതെ പോകുന്നത് സങ്കടവും..

കിതച്ചോടുന്ന തീവണ്ടികളും തലയടിച്ചുടയ്ക്കാനുള്ള കല്ലുകളും 

കുറേ ഭ്രാന്തന്‍ മനസ്സുകളും ഇനിയും ബാക്കി...

പ്രണയത്തിന്‍റെ വിപ്ലവം

നിശ്വാസമറിയാത്ത പുല്ലാങ്കുഴലില്‍ സംഗീതം ഉറഞ്ഞുതന്നെ കിടന്നു ..

നിഴലുകള്‍ നിഴലുകളോട് ഏറ്റുമുട്ടി രക്തസാക്ഷികളായി ...

നിന്‍റെ  കണ്ണിലെ അഗ്നിയില്‍

എന്‍റെ ദുര്‍ബ്ബല നോട്ടങ്ങള്‍ ആത്മഹത്യ ചെയ്തു ...

പരിഹാസത്തലപ്പു കൊണ്ട് എന്‍റെ ചിരികള്‍ കീറി മുറിക്കപ്പെട്ടു ...

വിലയേറിയ കുപ്പായങ്ങളുടെ മിന്നിത്തിളക്കങ്ങള്‍ കൊണ്ടാണ്

നീയെന്‍റെ  കാഴ്ചയെടുത്തത് ...

പാരമ്പര്യത്തി ന്‍റെ  ഹുങ്ക് വിളംബരം ചെയ്താണ്  

നീയെന്‍റെ കേള്‍വിയുടച്ചത്..

എന്‍റെ ശബ്ദം നിനക്ക് അസഹനീയമെന്നു നേരത്തെയറിഞ്ഞിരുന്നെങ്കില്‍

ഞാന്‍ മൂകനായ്‌ ജനിക്കുമായിരുന്നു ...

എന്‍റെ രൂപം നിന്നെ അസ്വസ്ഥയാക്കുമെന്നറിഞ്ഞിരുന്നെങ്കില്‍

ജനിക്കാതെയുമിരിക്കാമായിരുന്നു ...

ഇനിയെന്തു ചെയ്യാന്‍ എന്ന ആലോചനയിലാണതു വന്നത് ..!!

എന്‍റെ ശബ്ദം നിന്നെ അലോസരപ്പെടുത്താതിരിക്കാന്‍

നിന്‍റെ  കാതുകള്‍ ഞാനെന്നേയ്ക്കുമായ് അടച്ചു ..!

എന്നെ  കാണുന്നതു നിന്നെ  അസ്വസ്ഥപ്പെടുത്താതിരിക്കാന്‍ 

നിന്‍റെ കണ്ണുകള്‍ ഞാന്‍ ചൂഴ്‌ന്നെടുത്തു..!

ഇപ്പോള്‍ എനിക്കു നീയും നിനക്കു ഞാനും 

അപകര്‍ഷതയുടെ മൂടുപടങ്ങളില്ലാത്ത രണ്ടു ശരികള്‍ മാത്രമാണ് 

കടലിനു നടുവിലെ ഒറ്റപ്പെട്ട ചെറുവഞ്ചിയില്‍ ,

ഉപാധികളില്ലാത്ത പ്രണയത്താല്‍ 

പരസ്പരം കൂട്ട് നല്‍കാം നമ്മുക്ക് ...

ഒന്നിച്ചാദ്യമായ് ഒരു തുഴ തിരയാം നമ്മുക്ക് ...