Friday, January 27, 2012

അവിരാമം


അപ്പോഴും ഹൃദയത്തിന് വിശക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു ...
പ്രണയമെഴുതുവാന്‍  വിരലുകള്‍ വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു ...

കുഞ്ഞുസന്ദേശങ്ങള്‍ പതിയെ വിറച്ചു തീര്‍ന്നപ്പോഴും
കുടഞ്ഞെറിഞ്ഞ മഷിത്തുള്ളി നെഞ്ചില്‍ത്തെറിച്ചപ്പോഴും
നമ്മുക്കിടയില്‍ മൌനങ്ങള്‍ മരവിപ്പിന്‍ മതിലുയര്‍ത്തിയപ്പോഴും 
ഒടുവില്‍ക്കണ്ടതും വെറും സ്വപ്നമാണെന്നറിഞ്ഞപ്പോഴും
പിഴച്ചു പെറ്റ മോഹത്തിന് ഗര്‍ഭചിദ്രം നടത്തിയപ്പോഴും 
കിളിതിന്ന കരള്‍പ്പൂവ് നിനക്കായ്‌  കളയാനെടുത്തപ്പോഴും 
സിരകളെഴുതിയ ചോരച്ചുവപ്പ് മഞ്ചാടിമണികള്‍ കവര്‍ന്നപ്പോഴും
കണ്‍വെളിച്ചത്തിന്‍ അവസാനതുള്ളി മിന്നാമിനുങ്ങണിഞ്ഞപ്പോഴും

എന്റെ ഹൃദയത്തിന് വിശക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു ...
പ്രണയമെഴുതുവാന്‍  വിരലുകള്‍ വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു ...


Monday, January 23, 2012

പെരുമഴക്കവിത


മേഘങ്ങളായ് ഒഴുകി നടന്നതത്രയും വാക്കുകള്‍...
ഒരു പ്രണയക്കാറ്റെറ്റു തണുക്കേണ്ട താമസം 
തിമിര്‍ത്തു പെയ്തു തോര്‍ന്നത് ഒരു പെരുംകവിത ...
വാക്കുകളില്ലാതെ തെളിഞ്ഞുപോയ ആകാശം ...
അനവസരത്തില്‍ നനഞ്ഞുപോയ നീരസമായ് നീ ...
ഇനിയൊന്നും പറയാന്‍ ബാക്കിയില്ലാതെ ഞാന്‍ ...

Wednesday, August 31, 2011

ഓണമെത്തുന്നത് ....

ഓണമൊക്കെയെവിടെവരെയെത്തീ .....?
                                              സുഹൃത്തിന്റെ ചോദ്യം ....!
പാണ്ടിലോറിയില്‍ പൂക്കളോടൊപ്പം വാളയാര്‍ വരെ ...
കുറച്ചോണം മൈസൂരില്‍ നിന്നും പച്ചക്കറിവണ്ടിയില്‍ പുറപ്പെടാന്‍ നില്‍ക്കുന്നു..!
മറുപടിക്ക് ശേഷമുള്ള ചിരിയുടെ ചെറിയ ഇടവേളയില്‍ 
പ്രവാസിയുടെ പരിമിതികള്‍ ഉയര്‍ത്തിയ ഒരു ചെറിയ നെടുവീര്‍പ്പാണ് 
എന്നെ ഓര്‍മ്മിപ്പിച്ചത്;
സത്യത്തില്‍ ഓണം എന്നിലെക്കല്ലല്ലോ 
ഞാന്‍ ഓണത്തിലേക്കല്ലേ  എത്താത്തതെന്ന് ..!!!
പ്രവാസി നാട്ടില്‍ മാവേലിയാണ്‌...
മാവേലിയാകട്ടെ  നാട്ടില്‍ ഒരു പ്രവാസിയും...!!!




Thursday, August 18, 2011

കള്ളം


എന്റെ ചിത്രത്തിലെ പൂര്‍ത്തിയാവാത്ത ഭാഗങ്ങള്‍ 
നിന്റെ ചുണ്ടിലെ ചായം തേടിയാണലഞ്ഞത് ...
സുഗന്ധം തേടിയുള്ള യാത്രകളെല്ലാം 
നിന്റെ നിശ്വാസങ്ങളിലാണ് അവസാനിച്ചത് ...
എന്നില്‍ കള്ളമുണ്ടെന്ന  പേരില്‍ ചുണ്ടുകൊരുത്തൊരു ചുംബനം 
നിഷേധിക്കപ്പെട്ടപ്പോള്‍ മാത്രമാണ് ഞാനറിഞ്ഞത് 
സ്നേഹം ഒരു കള്ളമാണെന്ന് ..
കളിക്കൂട്ടുകാരന്റെ നിഷ്ക്കളങ്കതയില്‍ 
തിരിച്ചെടുക്കാനാവാത്തവിധം കലര്‍ന്നുപോയ 
കാമുകന്റെ കള്ളത്തോടെ ഞാന്‍ പറയട്ടെ ;
ഒരു കണ്ണുനീര്‍ത്തുള്ളികൊണ്ട് നീ തീര്‍ക്കുന്ന മഴക്കാലത്തേക്കാള്‍ 
ഒരു ചിരിയിതള്‍കൊണ്ട് നീ തീര്‍ക്കുന്ന പൂക്കാലമാണെനിക്കിഷ്ടം...
നിലാവുണരാറുള്ള  വഴിയിലെവിടെയോ 
നിനക്കൊരു സമ്മാനപ്പൊതി ഞാനൊളിപ്പിച്ചിട്ടുണ്ട്...
രാപ്പാടിയുടെ പാട്ട് നിലയ്ക്കുമ്പോള്‍ 
ഉറക്കമില്ലാത്ത പൂക്കളോട് ചോദിച്ച് നീയതെടുത്തുകൊള്‍ക...!!!

Wednesday, August 3, 2011

കവിത


നിന്റെ തൂലികത്തുമ്പിലൂടെ ജനിച്ചപ്പോള്‍ 
ലോകം കീഴടക്കിയെന്നു വിശ്വസിച്ച 
വിഡ്ഢിയായ കവിതയാണ് ഞാന്‍...
തൃപ്തി വരാതെ നീ ചുളുക്കിയെറിഞ്ഞ 
കടലാസു ശരീരവുമായി 
ഇന്നീ ചവറ്റുകുട്ടയില്‍ ഒരു തീനാളത്തിന്റെ 
ചുബനം കാത്തുകിടക്കുന്നു ...!!!

Tuesday, June 21, 2011

കടന്നലുകള്‍


                                    മനസ്സിന്റെ ഇരുളറയിലെവിടെയോ               
                                  ഓര്‍മ്മക്കടന്നലുകള്‍ കൂടുകൂട്ടിയിരുന്നത് 
                                     ആരോ കല്ലെറിഞ്ഞിളക്കിയിരിക്കുന്നു ...
                                       മൂളിയടുക്കുന്ന മുഖങ്ങളിലെല്ലാം  
                            സുഖത്തിന്റെ വിഷം സൌഹൃക്കൊമ്പിലൊളിപ്പിച്ച
                                             ഇന്നലെകളുടെ വേദന ...
                                    ഇവറ്റകളും ഒരുവട്ടം കുത്തിനോവിച്ച്  
                                     ചത്തുപോവുന്നവയായിരുന്നെങ്കില്‍ !!!!



Sunday, May 8, 2011

ഒരു കോര്‍പ്പറേറ്റ് ദു:ഖം

                                                         
                                                                      ഇപ്പോഴും ഈ മഹാനഗരത്തിന്റെ മരണവേഗതക്കൊപ്പമെത്തിയിട്ടില്ലെന്നോര്‍മ്മിപ്പിച്ചുകൊണ്ട് ആ ട്രെയിന്‍ കണ്‍മുന്നിലൂടെ പുച്ഛഭാവത്തില്‍ അതിവേഗം കടന്നുപോയി .അകലങ്ങളിലേക്ക് അടുക്കുന്ന പാളത്തിലൂടെ ഏതോ അത്യാവശ്യത്തിനു പോകുന്ന, ഇനിയും യുവത്വം വിടാന്‍ മനസ്സ് വന്നിട്ടില്ലാത്ത വയസ്സന്‍ ട്രെയിനിനെ നല്ലനാളുകളുടെ നഷ്ടസ്മൃതികളോടെ കുറച്ചുനേരം നോക്കി നിന്നതിനു ശേഷം അടുത്ത ട്രെയിന്‍ വരുന്നില്ലെന്ന് ഇരുപുറവും നോക്കിയുറപ്പുവരുത്തി അപ്പുറത്തേക്ക് കടന്നു . മനസ്സിനു ചേരാത്ത കഴുത്തിന്റെ കുടുക്കിട്ട മുഴുക്കയ്യന്‍ ഷര്‍ട്ടും എക്സിക്യുട്ടീവ് പാന്റ്സും പോളിഷ്ഡ് ഷൂസും ശരീരത്തില്‍ ചേര്‍ത്ത് ആത്മസുഹൃത്ത് സമ്മാനിച്ച വിദേശ സുഗന്ധവും പൂശിയിട്ടുണ്ട് ഇന്നും . മുന്നോട്ടുള്ള തീര്‍ത്തും യാന്ത്രികമായ ചുവടുവെയ്പ്പുകള്‍ ഓഫീസിലേക്കുള്ള ദൂരത്തിന്റെ പാതിയിലാണ് .ഈ പ്രവൃത്തിദിനവും ആരംഭിക്കുമ്പോള്‍ ചിന്തകള്‍ ശൂന്യതയ്ക്ക് ഇടം കൊടുത്ത് മനസ്സിന്റെ ഒരു മൂലയില്‍പ്പോയിഇരിപ്പുറപ്പിച്ചു കഴിഞ്ഞു.
                                   ഏതൊക്കെയോ കോണ്‍ട്രാക്റ്റ്കളില്‍  വെച്ച ഒപ്പുകളിലൂടെ ആര്‍ക്കൊക്കെയോ ഞാന്‍ എന്നെത്തന്നെ പങ്കുവെച്ചു നല്‍കിയിരിക്കുകയാണിവിടെ. മനസ്സിലെ ചിന്തകള്‍ക്ക് അലോസരപ്പെടുത്തുന്ന വിധം പങ്കുവെയ്ക്കപ്പെട്ടുപോയ അപൂര്‍ണ്ണത.എവിടെയും കൊണ്ടുചെന്നെത്തിക്കാനാവാതെ ശൂന്യതയിലേക്ക് പിടിവിട്ടകലുകയോ അല്ലെങ്കില്‍ കെട്ടുകള്‍ക്കു മീതെ കെട്ടുകള്‍ വീണു കൂടിക്കലര്‍ന്ന് അതിസങ്കീര്‍ണ്ണമായ അവ്യക്തതയിലേക്കെത്തുകയോ ചെയ്യുമ്പോള്‍ സ്വന്തം ചിന്തകള്‍ പോലുമിപ്പോള്‍ എന്നെ കളിയാക്കുകയാണോ എന്നു തോന്നിപ്പോവുന്നു.ഒരു മൂളിപ്പാട്ടിനുപോലും ചുണ്ടിലേക്കെത്താന്‍ ആക്സെസ്സ് വേണമോ എന്നു സംശയിച്ചു പോകുന്നു.
                                ഇവിടെ ജീവിതം നിശ്ചലമാണെന്നു  പറയാന്‍ വയ്യ..! കറങ്ങുന്ന ഈ കസേരയില്‍ ഒന്ന് വട്ടം തിരിയാമിവിടെ. സോഫ്റ്റ്‌വേയറുകളോടും     കമ്പ്യൂട്ടറിനോടും   മല്ലടിച്ച്   ചുറ്റുമുള്ളവരെയും     തന്നെത്തന്നെയും  മറന്ന കുറെ തളര്‍ന്ന മുഖങ്ങള്‍ ഒരു നോട്ടം കണ്ട് ചെറിയൊരു പരിഹാസ നിശ്വാസമുതിര്‍ക്കാം. കാന്റീനില്‍ ചെന്ന് മുന്‍പ് കഴിച്ചു പരിചയിച്ചിട്ടില്ലാതിരുന്ന ബ്രേക്ഫാസ്റ്റ് വിഭവങ്ങള്‍ വാങ്ങി കുറേ ചൈനീസ്‌ മുഖങ്ങളുടെയും തമാശകള്‍ ആണ്‍പെണ്‍ വ്യത്യാസമില്ലാതെ പങ്കുവെച്ചുചിരിക്കുന്ന ഹിന്ദിക്കൂട്ടങ്ങളുടെയും ഇടയിലിരുന്ന് കപ്പപ്പുഴുക്കും മീന്‍കറിയും ഗൃഹാതുരതയുടെ വാഴയിലയില്‍ വിളമ്പി വെച്ചതോര്‍ത്തു കഴിക്കാം.ജനിച്ചു വളര്‍ന്ന വീടിനെക്കാളും വൃത്തിയുള്ള തിളങ്ങുന്ന നിലമുള്ള മൂത്രപ്പുരയില്‍ ശരീരത്തില്‍ നിന്നെങ്കിലും ഇങ്ങനെ ചില ഭാരങ്ങള്‍ ഒഴിയുന്നുണ്ടല്ലോ എന്നോര്‍ത്താശ്വസിക്കാം . പാന്‍ട്രിയിലെ കോഫിഡേ യന്ത്രത്തിന്റെ തിരുമുന്നില്‍ ക്യൂ നിന്ന് ലാറ്റെ,എക്സ്പ്രെസോ,കപ്പുച്ചിനോ മുതലായ വഴിപാട്‌ പേരുകള്‍ ദൈവത്തെക്കാള്‍ വലിയവനാണ്‌ പൂജാരിയെന്ന മുഖഭാവവുമായി കാപ്പിയെടുത്തു തരാന്‍ നില്‍ക്കുന്ന  മറാഠിച്ചേട്ടനോട് ഉണര്‍ത്തിച്ച്  അയാള്‍ക്ക് ഓരോ  ഇളിഞ്ഞ ചിരിയും ചതഞ്ഞ നോട്ടവും ദക്ഷിണയായി നല്‍കി കാപ്പിദൈവങ്ങളുടെ പ്രസാദം ഏറ്റു വാങ്ങാം . അതെ..! ഇരിക്കുന്ന കസേരയുടെ ചലനം പോലെ ജീവിതം ഒരേ ബിന്ദുവില്‍ നിന്നു കറങ്ങുകയാണ്. 
                                  കമ്പ്യൂട്ടര്‍ കീബോര്‍ഡിലെ ചതുരക്കളങ്ങളില്‍ നിരത്തിയ അക്കങ്ങള്‍ക്കും അക്ഷരങ്ങള്‍ക്കുമിടയില്‍ വിരലുകള്‍ ജീവിതം തിരയുമ്പോള്‍ തലമുറകള്‍ മാറുമ്പോള്‍ ജീവിതത്തിനു സംഭവിക്കുന്നത് ഒരു വേഷപ്പകര്‍ച്ച മാത്രമാണെന്ന സത്യം അനുഭവിച്ചറിയുകയാണ്  . അച്ഛന്‍ വേദന സഹിച്ചെങ്കില്‍  ഞാന്‍ വിരസത സഹിക്കുന്നു എന്ന വ്യത്യാസം മാത്രം. ബഹുരാഷ്ട്ര കുത്തക കമ്പനി ചാര്‍ത്തിയ താലിയുമായി കോര്‍പ്പറേറ്റ് പിന്നാമ്പുറങ്ങളില്‍ എന്തും സഹിക്കുന്ന ഈ പഴയ നാടന്‍ ഭാര്യാവേഷത്തോട്‌ ആണായിപ്പിറന്നിട്ടുകൂടി ഞാനേറെ പൊരുത്തപ്പെട്ടുപോയിരിക്കുന്നു.എതിര്‍പ്പുകള്‍ നെടുവീര്‍പ്പുകളിലൊതുക്കാന്‍ ശീലിച്ചിരിക്കുന്നു. ഫൈന്‍ ആര്‍ട്സ് വേദികളില്‍ പരിപാടികള്‍ നിറയ്ക്കാനും, മത്സരങ്ങള്‍ക്ക് കമ്മെന്ററി പറയാനും, ക്യാമ്പുകളില്‍ പങ്കെടുക്കാനും,പ്രതിഫലമൊന്നുമില്ലാതിരുന്നിട്ടും അവസാന വര്‍ഷംകിട്ടിയത് അവഗണനയായിട്ടുകൂടി സംഘടനാ പോസ്റ്ററുകള്‍ എഴുതാനും വരയ്ക്കാനും കാണിച്ച ആത്മാര്‍ത്ഥതയുടെ പകുതി പോലും ഇവിടെ കാണിക്കാനാവുന്നില്ല  എന്നുള്ളത് നിസ്സഹായതയോടെ തിരിച്ചറിയുന്നുണ്ടിവിടെ.
                                            ഇന്നത്തെ പതിവു സമയം തീരുമ്പോള്‍ ഇനിയുള്ളത് ടാഗില്‍ തൂങ്ങുന്ന മഗ്നെറ്റിക് താലി സെക്യൂരിറ്റി യന്ത്രത്തിന് ചുംബിക്കാന്‍ നീട്ടിക്കൊടുത്ത്‌ വന്നതുപോലെത്തന്നെ തിരിച്ചു പോകുവാനും അനുമതി വാങ്ങലാണ് . ഒറ്റത്തവണത്തേക്ക്   മാത്രം എന്ന ധാര്‍ഷ്ട്യത്തോടെ തുറക്കുന്ന വാതിലിലൂടെ ഉറക്കം വരാത്ത രാത്രിയിലേക്ക് ഇനി ഇറങ്ങി നടക്കട്ടെ. തനിയാവര്‍ത്തനങ്ങള്‍ കൊണ്ട് തടവറ തീര്‍ക്കാനിരിക്കുന്ന വരും ദിവസങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള ചിത്രങ്ങളെ മന:പ്പൂര്‍വ്വം  മാറ്റിവെച്ച് സഹമുറിയന്മാരായ സുഹൃത്തുക്കള്‍ പാചക പരീക്ഷണങ്ങള്‍ നടത്തി വെച്ചിട്ടുണ്ടാകാവുന്ന അത്താഴത്തിലേക്ക് ചിന്തയെ കൊളുത്തിയിട്ട് ...നേര്‍ത്ത മഞ്ഞിലൂടെ...അങ്ങനെ...